Stedenband Tilburg Same Tanzania

Week 1
Na een paar dagen van acclimatiseren (wat is het heet hier!) bezoeken we dinsdag het ziekenhuis. Nog veel mensen herkennen ons van onze eerdere bezoek aan Same (voor Vincent was dat vijf en voor Frans drie jaar geleden- red.) en we worden dan ook overal hartelijk welkom geheten. Het ziekenhuisterrein ziet er erg netjes uit; er is een nieuw parkeerterrein aangelegd, er is werk gemaakt van de waterafvoer, er staan prullenbakken en er zijn bouwactiviteiten. Wel valt ons op dat de gerenoveerde afdelingen er weliswaar veel beter uitzien dan de niet gerenoveerde gebouwen, maar dat er nu al sprake is van achterstallig onderhoud.

Donderdag zijn we er al vroeg bij om de door ‘Piloten zonder Grenzen’ vervoerde apparatuur in het ziekenhuis af te leveren. Dankzij de hulp van techneut Sam en onder toeziend oog van enkele ok-verpleegkundigen pakken we alles uit en maken we een begin met de installatie van de nieuwe operatielamp, de monitor en het anesthesieapparaat . De collega-verpleegkundigen reageren erg enthousiast bij het zien van de nieuwe apparaten.

Week 2
Dinsdagmorgen hebben we een afspraak met Mr. Iddi van de City Council. Dit is een beleefdheidsbezoek namens de Stichting Maria voor Anderen. We moeten tevens nog wat zaken rond de renovatie van de ziekenhuisgebouwen bespreken. We maken wat foto’s van hem, en later ook van de medewerkers in het ziekenhuis, om een soort smoelenboek te maken. Aan de hand daarvan weten wij en Tanzania-gangers precies wie wie is in Same.

Die morgen is er een appendectomie (blindedarm verwijderen-red.) bij een 31-jarige vrouw, dus gaan wij snel door naar het ziekenhuis. Frans doet de eerste anesthesie zelf. Hij wordt hierbij ondersteund door collega’s Fabian Bulili en Honest Kitera. De anesthesietoediening met het nieuwe toestel verloopt prima!
‘s Middags heeft Vincent op het ziekenhuis de uit Nederland meegebrachte medicijnkarren overgedragen aan matron Monica en hebben we er één op de mannen- en één op de kinderafdeling gestationeerd. De medicijnkarren zijn veel overzichtelijker en veiliger dan het teiltje waar nu de medicijnen voor een hele dag in liggen om rondgedeeld te worden aan de ruim 20 patiënten op een afdeling.
We komen er pas laat achter dat het woensdag en donderdag een nationale feestdag is wegens iddi-al-fitr, het Islamitische suikerfeest. In het ziekenhuis wordt zondagsdienst gedraaid, het internetcafé is dicht, kortom: twee verplichte rustdagen. We zijn nog bij de Little Sisters of St. Francis en bij Fabian Bulili en zijn gezin ‘op de koffie’ geweest, erg leuk en gezellig.

Week 3
Terwijl de beurzen over de hele wereld naar een dieptepunt kelderen, stijgen wij tijdens onze derde week van ons verblijf in Tanzania juist naar een spectaculair hoogtepunt. De Mount Meru is een vulkanische berg en ligt in Arusha National Park. Deze berg is na de Kilimanjaro de tweede berg van Tanzania. We gaan in vier dagen tijd naar de top van deze berg wandelen c.q. klimmen en uiteraard ook weer afdalen naar de ingang van het park. Behalve 9 (negen!) dragers gaan ook nog een gids en zijn assistent mee, een kok en een ranger. De ranger (met geweer) is verplicht, omdat je door een gebied loopt met ‘wilde’ dieren.De eerste etappe start bij Momela Gate op ongeveer 1500 meter en eindigt op 2514 meter bij Miriakamba Hut. Deze 10 km. lange tocht begint heel geleidelijk met stijgen over grasland waar onder andere buffels, giraffen en wrattenzwijnen leven. De tweede dag gaan we naar de Saddle Hut op 3570 meter hoogte. Deze wandeling is maar 5 km. lang, maar wel steiler dan de tocht van de eerste dag. We lopen over smalle paden door een mooie wildernis met bossen en moerasachtige gedeeltes. Na een korte nachtrust vertrekken we de derde dag om 0.45 uur naar de top van de Mount Meru op 4562 meter. Dik ingepakt lopen we in het donker in ganzenpas achter onze ranger en gidsen aan. Behalve een snellere ademhaling krijgen we ook andere lichte symptomen van hoogteziekte, zoals tintelende vingers, af en toe een lichte hoofdpijn en veel boeren en scheten laten. Het lijkt wel een Hollandse fanfare daar op die Tanzaniaanse helling! Door de hoogte, de koude windvlagen en de steile, vermoeiende klauterpartijen was het afzien. Vraag niet hoe we het gedaan hebben, maar feit is dat we de top gehaald hebben!!

Straatbeeld in Same
Woensdagmiddag komt onze steun en toeverlaat in Tanzania, Norbert Mchomvu, in zijn busje voorrijden om samen Margot van Noije van het vliegveld op te gaan halen.
Margot is icu (intensive care unit)-verpleegkundige en zal drie maanden in Same gaan vertoeven. Donderdag en vrijdag staan in het teken van het voorstellen en wegwijs maken van Margot. Ook nemen we afscheid van de vele bekenden in Same. Allereerst van onze gastheren, de bisschop en de priesters van het Diocese van Same; natuurlijk ook van de mensen in het ziekenhuis, waar we nog net een operatie meepikken. Ook hebben we het dorp helemaal doorkruist: van onze vaste buurtsuper, de Shikira Shop, via de kleine straatjes waar kinderen je continu naroepen (‘mzungu’) en achtervolgen, tot het luidruchtige en drukke busstation en de Padeco Bar. Margot weet nu overal de weg en zal zich de komende maanden best alleen weten te redden.Al met al is onze ‘missie’ heel succesvol verlopen. Doordat je het land en zijn gewoontes kent en ook de juiste mensen in Same, kun je in een relatief korte tijd gericht en daardoor doelmatig te werk gaan.
Wat wij gezien hebben aan verbeteringen in het ziekenhuis met betrekking tot de renovatie ten opzichte van drie jaar geleden, heeft ons een beetje verrast. In positieve zin wel te verstaan, want over het algemeen ziet alles er op het ziekenhuisterrein heel behoorlijk uit en de mensen zijn er terecht trots op. Op dit moment wordt een nieuw mortuarium gebouwd en voor de nabije toekomst staat ook de renovatie van de vrouwenzaal op het programma. Ook worden nog een nieuwe chirurgische zaal, een nieuwe wasserij, keuken en kantoren gebouwd. Zelf vinden wij dat ook de ingang van het ziekenhuis wel een opknapbeurt kan gebruiken. Voor een ziekenhuis dat er zo netjes uit gaat zien, hoort ook een ingang met wat meer ‘cachet’ vinden wij.

Tutaonana