Stedenband Tilburg Same Tanzania

Allereerst zal ik mezelf aan jullie voorstellen:

Ik ben Lieke Bertens, 26 jaar en sinds 3 jaar als verpleegkundige werkzaam binnen de Intensive Care van het TweeSteden Ziekenhuis te Tilburg. 

Tevens één van de geluksvogels die voor 3 maanden een kijkje mag nemen in Same, Tanzania om daar te werken in het Same District Hospital.
Sommigen van jullie zullen zich misschien afvragen waarom ik mezelf een geluksvogel noem. Niet iedereen zal er op staan te kijken om zomaar 3 maanden van huis te zijn, alléén in Afrika te zitten en te moeten 'dealen' met de primitieve omstandigheden van een continent als deze. Maar toch vóél ik mezelf een geluksvogel. Misschien JUIST omdat 't hier zo anders is dan in Nederland.
Terwijl ik dit verslag typ, zit ik in mijn kamertje in Same. Als ik door m'n raampje kijk zie ik de zon langzaam ondergaan en merk ik dat de lucht van de varkensstal tegenover mij zich langzaam verspreidt door de openstaande raampjes van mijn kamer.
Het geluid van de krekels is het enige dat ik hoor. Ik vind 't heerlijk om hier te zijn!

Invoeren verpleegkundig dossier
In de 3 maanden dat ik in Same verblijf, zijn steriliteit en aanpassingen binnen de operatiekamer en de (her)invoer van het verpleegkundig dossier binnen de verpleegafdelingen mijn grootste doel. Het laatste is tevens iets waar mijn collega uit het TweeSteden Ziekenhuis en verschillende docenten van het ROC midden Brabant zich in de afgelopen jaren mee bezig hebben gehouden.

Het verpleegkundig dossier 'leeft' tegelijkertijd wel en niet. Tot nu toe, -inmiddels 6 weken in Same-, zie ik dit niet aan mijn neus voorbij komen. Terwijl ik in een map van een inmiddels ontslagen patient, het volledig verpleegkundig dossier onderin de kast terugvond. Bijna blanco. Van alle formulieren staan er op 2 daarvan hooguit 5 regels geschreven. Als ik de verpleegkundige vraag waarom er destijds niet méér is ingevuld over deze patient, vertelt ze me dat het dossier enkel gebruikt wordt bij ERNSTIG ZIEKE patienten. Volgens haar wordt het dossier dus vaker niet dan wél gebruikt. Toch vraag ik mezelf af hoe dat kan. Als ik namelijk om me heen kijk, kan ik bij meer dan de helft van de patientenpopulatie op die afdeling een etiket ERNSTIG ZIEK op het voorhoofd plakken.

Zorgen voor voldoende formulieren
Éen ding is zeker. Het grootste deel van alle verpleegkundigen weet precies hoe men het verpleegkundig dossier moet invullen.
Het grootste probleem blijkt echter te zitten in de aanlevering van de verschillende formulieren daarvan.
Het ziekenhuis wacht namelijk al maandenlang op een aanlevering van een stapel van 500 A4-tjes. Dat zou je je in Nederland niet kunnen voorstellen. Binnenkort heb ik een gesprek met de directeur. Wegens zijn vakantie is me dat jammergenoeg niet eerder gelukt. Met hem wil ik dit probleem bespreekbaar maken. Want op welke manier kan ik, of kunnen mijn collega's er in de toekomst voor zorgen dat dit probleem opgelost wordt? Wanneer komt de dag dat er continu voldoende formulieren op voorraad zijn en de enthousiaste verpleegkundigen het dossier uiteindelijk binnen elke afdeling kunnen gaan gebruiken? Want men wíl wél! Die indruk hebben velen van hen me inmiddels gegeven!
De volgende stap zou kunnen zijn om de verpleegkundigen aan te leren bij welke patienten men het dossier zou moeten gebruiken. Dat is een nieuwe uitdaging voor een collega-verpleegkundige die zich hier in de toekomst voor een volgende 3 maanden zal vestigen.

Bijdragen aan betere patiëntenzorg
Ík ga in ieder geval doen wat ik kan! Hopelijk lukt het me om -buiten de ok- ook een steentje bij te kunnen dragen het gebruik van dit belangrijke dossier binnen de verpleegafdelingen. Hoe beter het verpleegkundig dossier namelijk gebruikt wordt, hoe beter men mijns inziens goede patientenzorg kan leveren!!

Zijn jullie benieuwd hoe dit afloopt? Of willen jullie m'n avonturen en ervaringen vanaf 29 september graag eens teruglezen?
Kijk dan eens op mijn eigen website: http://liekebertens.waarbenjij.nu
wachtwoord: tanzania

Kwaheri!!